Bir Ekim sabahıydı..

Budapeşte, o Ekim’den.

Yalnız kalmıştım.

İkinci yarısı bitmişti yarım kalan bir aşkın.

Berabereydik, dostça oldu ayrılık.

Ama o gün anlamıştım sanki bir daha deneyecek gücüm kalmadığını.

Şikayetçi değilim, seviyorum kendimle olan ilişkimi.

Hiç kimseyle olmadığı kadar istikrarlı, keyifli ve tatmin edici.

Yine bir Ekim sabahında kendime sarılıyorum.

Canım kendim diyorum. İyi ki varsın.

Dünyaya kattığın güzel şeyler, dünyadan aldıklarından daha az olsa da…

Sevdin, sevildin, gördün, geçirdin.

Neredeyse 32. Yılın bitecek bu mavi cennette. Nice 32’lere!

Kim bilir belki 96’da hala okuma ve öğrenme aşkıyla nefes alıyor olursun.

Her günün, her nefesin değerli.

Sen değerlisin.

Olduğun gibi.

Fikrini Paylaş!

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s